در اینستاگرام خبر از ساخت دومین فیلمم با هوش مصنوعی دادم. اما کمی درباره روند ساخت این فیلم می خواهم توضیح دهم.

حقیقتا ساخت این فیلم با ضرب و زور فراخوان جایزه 1 میلیون دلاری دوبی بود. چون این روزها بشدت کار دارم و نمی شد جایی برای کاری دیگر باز کرد. اما باز کردم. ولی فورا فهمیدم خیلی سخت است بیشتر از 2 دقیقه فیلم ساختن با هوش مصنوعی.

اولین فیلمم که با هوش مصنوعی ساختم، «فیلتر» بود و صد ثانیه. 16 ساعت طول کشید ساختنش. اما این یکی باید 7 دقیقه می شد. بارها وسط جنریت کردن تصاویر، خواستم بی خیال شوم. همان دقیقه اول فهمیدم نمی شود ادامه داد. چیزی که می خواستم در نمی آمد. در ساخت فیلم با ابزار های هوش مصنوعی باید «تفکر کارگردانی» و «مچ کردن فیلمنامه با AI» را داشت. اگر نه هر کسی می تواند با یک پرامپت ساده جادو جنبل بسازد.

وقتی فهمیدم بسیار سخت است و دارم ناامید می شود، آمدم «پرنده به پرنده» کار کردم. یعنی به خودم قول دادم فقط روزی دو ساعت وقت بگذارم تا خسته و نا امید نشوم. بعد از چند روز فهمیدم ایده خوبی است و حتی بعضی روزها دوست داشتم بیشتر کار کنم. خوش شانسی بود که آن وسط ها دو سه جشنواره فیلم، فیلتر را پذیرفت و کمی دیگر امیدوار شدم.

روز پانزدهم بود و هنوز مطمئن نبودم فیلمی تولید خواهد شد یا نه. احساس کردم این حس تا فریم آخر با من می ماند، که ماند! واقعا تا آخرین تصویر احساس نمی کردم تبدیل به فیلم شود. روز هفدهم به پایان نزدیک شدم. تصمیم گرفتم بیشتر وقت بگذارم و این کار را کردم. روزی بیشتر از پانزده ساعت وقت گذاشتم و روز بیستم فیلم در آمد؛ متولد شد. من آن وسط ها تدوین و صداگذاری هم می کردم. یعنی روز بیستم کاملا فیلم را بستم.

هفت دقیقه شد. باورم نمی شد این خروجی را داشته ام. داستانی که داشتم را تا این لحظه بسیار دوست دارم. قطعا این تخیل در فیلم انسانی خیلی برایم گران تمام می شد. اما با هوش مصنوعی حسابی پشت کامپیوتر تخیل کردم و چه حضی بردم.

فیلم که تمام شد، فارغ شدم از هیجان اولیه ی جشنواره دوبی. من همان لحظه جایزه یک میلیون دلاری ام را گرفته بودم و خیلی سر کیف بودم.