مدتی است این تکنیکی که جوزف کمبل می گوید انجام می دهم و موجب تفکر نمایی در من شده:
باید اتاق، یا ساعت یا روز معینی داشته باشید که در آن ندانید مطالب روزنامه های صبح چه بوده است، دوستانتان چه کسانی هستند، به چه کسی بدهکارید، چه کسانی به شما بدهکارند. این مکانی است که می توانید آنچه را هستید و می توانید باشید تجربه کنید و به منصهی ظهور برسانید. این مکانِ پختگی خلاق است. شاید در آغاز، در این مکان اتفاقی نیفتد. اما اگر مکان مقدسی داشته باشید و از آن استفاده کنید، سرانجام چیزی اتفاق خواهد افتاد.
تفکر نمایی یعنی ذهنتان را با سوال هایی مانند «چه می شود اگر…» پُر کرد.
آخرین نظرات: