ترس

نیل فیوری در کتاب عادت به اکنون آزمایشی را توصیف می‌کند که در آن به کسی تخته چوبی را روی زمین نشان می‌دهند و از او می‌پرسند: “فکر می‌کنی بتونی در طول اون چوب راه بری؟” و البته که جواب مثبت می‌گیرند. حالا تصور کن این تخته چوبی رو توی ارتفاع صد متری بین دو ساختمان نصب کنم، فکر می‌کنی بتونی روی اون راه بری؟”

جواب این است که “عمرا”.

مهارت تکنیکی راه رفتن روی چوب همان است که بود. اگر می توانید روی زمین انجامش دهید، روی هوا هم می توانید. چیزی که تغییر کرده عواقب احتمالی شکست است.

ما حرفه‌ای‌های خلاق هم همیشه همین کار را می‌کنیم. عمداً عواقب احتمالی شکست را حدی بالا می‌بریم که به خاطرش دست به کار نشویم. حتی خطرهای پیش پا افتاده هم، به نظرمان زیادی ترسناک‌اند. این بالابردن ترس سرمان کلاه می‌گذارد.

البته که شکست واقعاً ترس دارد. اما لطفاً حواستان باشد عمداً آن‌قدری به آن پروبال ندهید که به هنرمند یا خلاقیتان آسیبی بگیرد.

نگذار ترس فریبتان کند. عمداً به عواقب احتمالی شکست پروبال اضافه ندهید.

از کتاب همیشه خلاق