یک قانون ماوراءالطبیعی هست که می گوید: «قانون اول جادو، کتمان و پرده پوشی است».

اوایل که مهارتی را یاد می گیرید یا به فیلد تازه ای ورود می کنید، باید قبول کنید خنگ هستید، کم استعداد تر از بقیه هستید، و صد البته ناتوان.

وقتی این ها را قبول کردید، سریع سویچ کنید روی کتمان! چون این کتمان و درنظر نگرفتن ناتوانی است که شهامت ادامه دادن و کارهای تازه به شما می دهد.

ست گادین هم در این باره به تازگی نوشته:

پیش از یادگیری یک مهارت جدید، کارهای مقدماتی شامل انتخاب‌های مهمی است:

آیا آماده‌ام بپذیرم که ممکن است اشتباه کنم و قبول کنم که هنوز این مهارت را ندارم؟ آیا پذیرای این هستم که در ابتدا احساس ناتوانی کنم، وقتی می‌فهمم مهارت جدیدی ممکن است، اما هنوز بلدش نیستم؟ آیا به اندازه کافی انعطاف‌پذیر هستم که اگر تلاش کنم و شکست بخورم، دوباره بلند شوم؟ آیا می‌توانم موقتاً یک تظاهرکننده باشم، کسی که وانمود می‌کند این مهارت را بلد است، اما در واقع هنوز کاملاً بلد نیست؟ آیا مشتاقم که با نسخه‌ای از خودم که پس از این تغییر به وجود می‌آید، دوست شوم؟ اگر این مراحل را نادیده بگیری، انگار اصلاً نباید شروع کنی.