هر روز از زندگی توده ای بی شکل است که وظیفه ما شکل دادن به آن است. دیروز شکل دادن به روزم با رفتن به

جملات جالب کتابها و قصارهای پراکنده را هر جا ببینم در یک دفترچه یادداشت می نویسم. این نوع نوشته ها را در تاکسی، صف های

مگر می شود در دو صفحه این همه معنا و ایده در یک داستان کوتاه قرار داد؟ بله. با داستان کوتاهِ فوق العاده ی «برف»

این کامپیوترِ نزدیک به 17 پیش من است. گوشه ی حیاطِ یکی از فامیل ها دیدم که سال 88 به آنها فروخته بودم؛ فکر کنم

۱ پنجره‌ی سنگی دهن باز کرده کوه می‌بلعد زمان ۲ کوه در آینه فرش‌ها هم زمزمه‌وار قصه می‌گویند ۳ بر بالش کهنه آفتاب می‌افتد آرام

رمان لاغر و کم حجم «چیزهای کوچکی مثل اینها» را در سفر اخیرم به تهران از نشر بیدگل گرفتم. آنقدر فضای رمان را دوست داشتم

1 فیلم بلند Holy Cow را دیدم. ساخته ی Louise Courvoisier که اولین فیلم بلندش است و نامزد دوربین طلایی جشنواره کن 2024 شده. فیلم

سال 2017 با فیلم کوتاه ماهی بزرگ که درباره آلان کردی بود به جشنواره PLURAL+ راه پیدا کردم. با جایزه ای که گرفتم سال بعد

ایجاد یک عکس به سبک استودیو جیبلی یا همان انیمه های مشهور ژاپنی که این روزها ترند شده و هر استوری اینستاگرامی یا پروفایلی باز

بهترین راه حل برای مدیریت کردن احساسات بد در اوایل روز، فکر کردن به علت آن احساس بد است. خیلی راحت می شود با چند