معمولا بعد از بیداری سراغ گوشی نمی روم. اما امروز صبح حالم بد بود. پس تصمیم گرفتم بدترش کنم و رفتم تو گوشی و اینستاگرام.

کتاب «پرورش رهبر درون» از جان مکسول را می خوانم. توی این سایت درباره علاقه ام به مکسول زیاد صحبت کرده ام. کشیشی که راهش

معرفی می کنم. این همان شلیلی است که پارسال خوردم و هسته اش را در باغچه حیاط کاشتم. مادر می گفت سبز نمی شود. فکر

برندگان جایزه عکس سونی 2025 را اینجا ببینید. به نظرتان هرکدام از این عکسها یک داستانک به ذهن دعوت نمی کند؟ این روتین من است

به نقل از شاهین کلانتری می گویم: این سایت هلی کوپتر من است! من عاشق اینجا نوشتنم حتی اگر یک مخاطب هم نداشته باشم (که

مستند میازاکی را دیدم: Miyazaki, Spirit of Nature داستانی پر از الهام درباره تلاش هنرمندی که همه او را نابغه ی انیمیشن می دانند اما

می‌دونی چرا این‌قدر عجیب بود برات؟ چون آدم وقتی وسط طوفانه، فقط زنده موندن براش مهمه. نمی‌فهمه که داره قهرمان‌بازی درمیاره. ولی حالا که یه

نخستین فیلم بلند Louise Courvoisier به نام Holy Cow را اینجا ببینید و لذت ببرید. اولین فیلم فیلمسازها همیشه طعم و بوی متفاوتی دارد. مثل

افتاده ام به دوباره خوانی داستان هایی که خوانده ام، دیدن چندباره ی فیلمهایی که دیده ام. وضع داستانها بهتر است. خیلی از جزئیات را

خیلی وقت ها ما نمی ترسیم که کاری بکنیم، می ترسیم «کسی ببینه» که داریم اون کار رو انجام می دیم. و انگار این ترس،